تغذیه آغوز در پرورش گوساله

آغوز علاوه بر تامین انرژی و سایر موادمغذی ضروری برای نوزاد، تامین کننده ایمونوگلوبولین‌هایی است که نقش ایمنی را برای گوساله تا زمان فعال شدن سیستم ایمنی بدن بر عهده دارند. از‌این‌رو، کیفیت آغوز علاوه بر محتوای مواد مغذی آن، به ترکیبات زیست فعال آن نیز بستگی دارد. از شاخص‌های کیفیت آغوز می‌توان به میزان کل پروتئین‌های آن، مقدار ایمونوگلوبولین g  و مقدار بریکس آغوز اشاره کرد. میزان تولید آغوز به نژاد و سن  گاو بستگی دارد. همچنین، فاکتورهای دیگری نظیر طول دوره خشکی، تنش گرمایی و زمان دوشش آغوز بر میزان تولید آغوز تاثیرگذار هستند. گاوهای با دوره خشکی خیلی کوتاه (کمتر از 21 روز) حجم آغوز و ایمنوگلوبولین کمتری تولید می‌کنند. تنش گرمایی در دوره خشکی موجب کاهش حجم آغوز تولیدی و غلظت ایمنوگلوبولین آن می‌شود. غلظت ایمنوگلوبولین‌ها در زمان زایش حداکثر بوده و با تاخیر ایجاد شده در زمان دوشش غلظت آنها کاهش می‌یابد. به ازای هر ساعت تاخیر در دوشش آغوز، غلظت ایمنوگلوبولین 7/3 درصد کاهش می‌یابد.

اصول کلی تغذیه و پرورش گاو شیری

مدیریت صحیح تغذیه گاو شیری به ویژه در دوران شیرواری می‌تواند از بروز بیماری‌های متابولیکی جلوگیری کرده و زمینه‌ساز تولید بهینه در سراسر دوره شیردهی باشد. افزایش تدریجی غلظت انرژی، استفاده از چربی‌های محافظت‌شده و بهبود خوش‌خوراکی جیره، از راه‌کارهای مؤثر جهت کاهش تعادل منفی انرژی در اوایل شیردهی هستند. علاوه بر تأمین انرژی و مواد مغذی، مصرف ماده خشک نقش تعیین‌کننده‌ای بر میزان تولید شیر دارد، که تحت تأثیر عواملی از جمله خوش‌خوراکی، میزان انرژی و کیفیت علوفه قرار می‌گیرد. تغذیه اصولی گاو شیری، یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر سلامت دام، کارایی تولیدمثل، میزان تولید شیر و طول عمر اقتصادی در گله‌های گاو شیری محسوب می‌شود.

کلمات کلیدی: گاو شیری، دوره شیردهی، انرژی، مصرف ماده خشک

والین و ضرورت افزودن آن به جیره‌های غذایی سویه‌های تجاری جوجه‌های گوشتی

به منظور تنظیم جیره‌های غذایی حاوی اسید‌آمینه والین به عنوان چهارمین اسید‌آمینه محدودکننده به دو دسته اطلاعات کمی شامل تراکم اسید‌آمینه والین در منابع غذایی و احتیاجات والین در مراحل مختلف رشد و تولید طیور نیاز است. عمده‌ترین منبع تامین والین در جیره غذایی، کنجاله سویا می‌باشد. سطح والین در کنجاله سویا بسته به نوع واریته دانه سویا و شرایط فرآیند روغن‌کشی تحت تاثیر قرار می‌گیرد و لازم  است این موارد به هنگام مکمل‌سازی خوراک با والین مد نظر قرار گیرد. از طرفی، جیرهای غذایی جوجه های گوشتی در ایران حاوی سطح بالایی از اسید‌آمینه لوسین هستند که می تواند به دلیل اثرات انتاگونیسمی با والین، احتیاجات این اسید آمینه را افزایش داده و افزودن والین سنتیک به خوراک را به یک ضرورت تبدیل کند. در این بخش از مقاله به بررسی سطح والین در منابغ غذایی طیور و عوامل موثر بر آن پرداخته شده است.

واژگان کلیدی:  اسید آمینه والین، منابع غذایی طیور

تاثیر تغذیه جیره های کم پروتئین بر قابلیت هضم اسیدهای آمینه در جوجه‌های گوشتی

توسعه جیره‌های با پروتئین کاهش یافته در تغذیه طیور به عنوان راهکاری مؤثر برای کاهش هزینه خوراک وکاهش آلودگی محیطی، بطور گسترده مورد توجه بوده است. از طرفی، الگوی هضم، جذب و سرنوشت متابولیکی اسیدهای آمینه می توانند با کاهش سطح پروتئین خام به طور قابل توجهی تغییر کنند. شواهد نشان داد که بخش مهمی از اسیدهای آمینه پیش از رسیدن به بافت‌های هدف در انتروسیت‌ها کاتابولیزه می‌شوند که منجر به افزایش تولید آمونیاک، اتلاف انرژی برای فرآیندهای سم‌زدایی و احتمال بروز اختلالاتی از جمله مقاومت به انسولین می شود. در این میان، شدت اتلاف متابولیکی وکارآیی استفاده از اسیدهای آمینه متأثر از میزان و نوع انرژی قابل دسترس، به‌ویژه گلوکز حاصل از نشاسته با سرعت های هضمی متفاوت است. لذا فرموله کردن جیره هایی که نیازهای اسیدهای آمینه رو به طور دقیق برآورد می‌کنند، بسیار مهم است. زمانی این امر محقق می شود که سطوح در گردش آمونیاک ناشی از عدم تعادل اسیدهای آمینه پسا روده ای محدود شده و درجهت گردش پروتئین و عملکرد رشد جوجه های گوشتی باشد. بر اساس مطالعات انجام‌شده، امکان کاهش اتلاف پروتئین در جیره‌های کم‌پروتئین از طریق به‌کارگیری مجموعه‌ای از راه‌کارهای تغذیه‌ای وجود دارد که مهمترین آنها عبارتند از: جایگزینی کنجاله سویا با منابع پروتئینی دارای پروتئین خام کمتر به‌منظور کنترل نسبت نشاسته به پروتئین، کاهش کنترل‌ شده چگالی انرژی بدون افت عملکرد، استفاده از اسیدهای آمینه کپسوله‌شده با رهایش تدریجی برای هماهنگ‌سازی الگوی جذب با اسیدهای آمینه متصل به پروتئین، مکمل‌سازی ال-کارنیتین ، حفظ تعادل الکترولیتی جیره  و همچنین استفاده از آنزیم فیتاز و کنجاله سویای فرآوری‌شده به منظور افزایش دسترسی زیستی اسیدهای آمینه و بهبود هضم‌پذیری پروتئین. طراحی جیره‌های نسل آینده باید بر کاهش وابستگی به اسیدهای آمینه سنتتیک از طریق بهبود قابلیت هضم پروتئین‌های دست نخورده و هماهنگ‌سازی الگوی جذب مواد مغذی متمرکز شود.